Jeffrey Epstein ile Noam Chomsky arasındaki e-postalar üzerine

Vijay Prashad(*)

Yüreğim paramparça.

Küçük bir çocukken korkunç bir cinsel şiddet yaşadım; bunu daha önce de yazmıştım ve bu deneyim, aradan onlarca yıl geçmesine rağmen beni hâlâ derinden etkiliyor. Bu yüzden genç çocukları istismar eden hiç kimseye tahammül edemiyorum; bu yalnızca ahlaki değil, aynı zamanda fiziksel bir suçtur. Çocuklara zarar veren herkesten tiksiniyorum ve bir çocuğu cezalandırdığını bile duyduğumda içim ürperiyor. Dört çocuğum var: ikisi yetişkin, ikisi hâlâ çocuk. Her biriyle, onların kırılganlıkları ve gelecekleri konusunda derin bir duyarlılık hissettim ve hâlâ hissediyorum. Benim için bir çocuğu istismar eden bir insanın ikinci bir şansı olamaz.

Jeffrey Epstein davası hakkında okudum, çünkü çocuklara ve gençlere uygulanan bu korkunç şiddeti okumak beni derinden yaralıyor.

Ama elbette, dostum ve çalışma arkadaşım Noam Chomsky ile Epstein arasındaki e-postaları görmezden gelmek imkânsızdı. Okuyabildiğim her şeyi okudum ve görmem gerekeni gördüm. Noam benim için çok büyük bir akıl hocasıydı ve birlikte iki kitap yaptık (sonuncusu onun nihai kitabıydı). Bu iki kitap da onun Epstein ile yazıştığı dönemde kaleme alındı. Ancak aramızdaki sayısız tartışmada, ne bu yazışmalardaki temalar ne de Epstein ile görüştüğü gerçeği gündeme geldi. Noam ve ben ABD emperyalizmi ve onun suçları üzerine konuştuk, ardından Küba hakkında konuştuk. Bu siyasi meselelerin dışında konuştuğumuz tek kişisel şeyler köpeklere olan sevgimiz ve Arapça diliydi.

Noam artık konuşamadığı ya da yazamadığı için Epstein ile olan ilişkisini açıklayamıyor; bu da meseleyi daha da karmaşık hâle getiriyor. Onun adına söylenecek bir şey yok. Fotoğraflar ve e-postalar ortaya çıktığında, Epstein’ın pedofilisinden derin bir tiksinti duydum; dolayısıyla Noam’ın onunla olan dostluğundan da. Bana göre bunun hiçbir savunması yok, bu dehşeti açıklayabilecek hiçbir bağlam yok.

CounterPunch’ın editörü Jeffery St. Clair’e, ortak dostumuz Alexander Cockburn bu ifşaatlar hakkında ne düşünürdü diye sordum. Jeffrey bana şunu yazdı: “Bence Alex, Noam’ın aşırı Siyonist ve muhtemelen bir İsrail ajanı olan biriyle bu kadar yakın bir ilişki kurmuş olmasından rahatsız olurdu… Genellikle bu kadar ölçülü ve derinlemesine düşünülmüş kararlar alan birinden gerçekten çok kötü bir muhakeme.” Epstein, aşırı sağcı ve Siyonist bir adamdı; dünyayı kendi cennetlerine, bizim içinse cehenneme çevirmek isteyen güç ve nüfuz sahibi insanları etrafında toplayan bir figürdü. Noam’ı, 2000’lerin başında yolsuzluk suçlamalarıyla karşı karşıya kalmış ve İsrail Başbakanı olduğu dönemde savaş suçları işlemiş olan Ehud Barak ile tanıştırdı.

2009 yılında Barak, Gazze’de Filistinlilere karşı korkunç bir savaş yürüttü ve yaklaşık 1500 Filistinliyi soğukkanlılıkla katletti. Richard Goldstone başkanlığındaki Birleşmiş Milletler soruşturma komitesi, raporunda Barak liderliğindeki İsrail hükümetinin savaş suçları işlediğini tespit etti. Barak aynı yıl Birleşik Krallık’ı ziyaret ettiğinde, avukatlar 1988 Ceza Adaleti Yasası kapsamında — savaş suçlarında evrensel yargı yetkisi tanıyan bir düzenleme — tutuklama emri çıkarılması için Westminster City mahkemesine başvurdu. Ancak böyle bir emir çıkmadı. Bu olaylardan altı yıl sonra, 2015’te Noam neden bir savaş suçlusuyla görüşsün ki? 2021’de, ilk kitabımız The Withdrawal için Noam’a Henry Kissinger ile görüşüp görüşmeyeceğini sorduğumda güldü ve “hayır” dedi. Oysa daha önce — benim bilgim dışında — bir savaş suçlusuyla görüşmüştü.

Neden bu tür bir karaktere sahip biriyle bu kadar rahat bir şekilde ilişki kurulur? Neden bir pedofile, işlediği suçlar konusunda teselli ve akıl verilir?

Benim açımdan bu durum dehşet verici ve sarsıcıdır.

(*) Vijay Prashad : Hint kökenli Marxist tarihçi, yorumcu

Kaynak: www.counterpunch.org